Roczny Program Zdrowienia – fundament nowego, trzeźwego życia

W końcu nadchodzi dzień, w którym kończymy terapię podstawową. Nie oznacza to jednak, że przestajemy pracować nad sobą. Wręcz przeciwnie – dopiero teraz zaczyna się jeden z najważniejszych etapów zdrowienia. Te 8 tygodni dało nam wgląd w nasze uzależnienie, pozwoliło zobaczyć mechanizmy choroby, rozpoznać własne słabości i uświadomiło nam, ile szkód uzależnienie wyrządziło w naszym życiu. Zobaczyliśmy, jak wpływało ono na nasze zdrowie, rodzinę, pracę, relacje, finanse, emocje, sposób myślenia i codzienne funkcjonowanie.

Po tych 8 tygodniach pracy nad sobą przychodzi czas, aby zaplanować pierwszy rok abstynencji, czyli wyznaczyć sobie konkretne cele, których będziemy się trzymać. Bardzo często w ośrodkach terapii osoby uzależnione otrzymują zadanie przygotowania swojego Rocznego Programu Zdrowienia, zwanego potocznie RPZ. Taki plan pomaga uporządkować najważniejsze obszary życia i wyznaczyć kierunek dalszej pracy nad sobą. Sam, jako osoba uzależniona, doskonale rozumiem, dlaczego pierwszy rok trzeźwienia jest tak ważny. To jest czas szczególnej czujności, bo człowiek dopiero uczy się żyć inaczej. Uczy się reagować bez uciekania w alkohol, narkotyki, hazard albo inne nałogowe zachowania.

Teraz przedstawię, jak może wyglądać taki roczny plan zdrowienia. Być może i Ty będziesz chciał stworzyć własny plan na pierwszy rok trzeźwienia. Dodatkowo stworzyłem aplikację „Grupa Wsparcia – Trzeźwość+”, w której taki Roczny Program Zdrowienia można mieć zawsze pod ręką. Aplikacja powstała po to, aby osoba trzeźwiejąca nie była sama ze swoim planem, emocjami, głodem, kryzysem, codziennymi obowiązkami i pracą nad sobą. To praktyczne narzędzie stworzone na bazie realnych doświadczeń oraz potrzeby codziennego wsparcia osób, które chcą utrzymać trzeźwość i odzyskać kontrolę nad własnym życiem.

1. CEL DO UZYSKANIA: ZADBAM O UTRZYMANIE ABSTYNENCJI.

Moim podstawowym celem na pierwszy rok jest utrzymanie abstynencji. Oznacza to, że każdego dnia będę podejmował konkretne działania, które mają mnie chronić przed nawrotem. Nie wystarczy powiedzieć sobie: „nie będę pił”, „nie będę zażywał” albo „nie będę grał”. Muszę mieć plan, który pomoże mi reagować w trudnych sytuacjach. Tutaj skupiam się przede wszystkim na zasadzie HALT, czyli na tym, aby nie doprowadzać się do stanu głodu, złości, samotności i zmęczenia. Jeżeli jestem głodny, muszę zjeść normalny posiłek, a nie funkcjonować cały dzień na kawie, papierosach albo byle czym. Jeżeli jestem zły, muszę nazwać tę złość, powiedzieć komuś o niej, wyjść na spacer, zadzwonić do trzeźwej osoby albo omówić to na grupie. Jeżeli czuję samotność, nie mogę się zamykać w sobie, tylko powinienem pójść na miting, spotkać się z kimś trzeźwym albo zadzwonić do osoby, która mnie rozumie. Jeżeli jestem zmęczony, muszę odpocząć, przespać się, ograniczyć obowiązki i nie udawać, że wszystko wytrzymam.

Każdy z tych stanów może osłabić moją czujność i doprowadzić do nawrotu. Dlatego codziennie powinienem sprawdzać siebie: czy jadłem, czy spałem, czy nie tłumię złości, czy nie izoluję się od ludzi, czy nie wracam myślami do starego życia. W pierwszym roku abstynencji powinienem szczególnie unikać miejsc, osób i sytuacji związanych z dawnym piciem, zażywaniem albo graniem. Nie będę chodził tam, gdzie kiedyś piłem, nie będę spotykał się z ludźmi, którzy namawiają mnie do starego stylu życia, nie będę sprawdzał swojej silnej woli, bo to może być bardzo zgubne. Moim konkretnym działaniem będzie codzienna kontrola swojego stanu, regularne korzystanie ze wsparcia, unikanie wyzwalaczy oraz szybkie reagowanie na pierwsze sygnały nawrotu.

Właśnie w tym może pomagać aplikacja „Grupa Wsparcia – Trzeźwość+”. Znajduje się w niej między innymi kalendarz dni trzeźwości, który pozwala śledzić swoje postępy i wzmacniać motywację. Jest także tabela głodu zawierająca 21 sygnałów ostrzegawczych nawrotu, dzięki której można szybciej zauważyć, że zaczyna dziać się coś niepokojącego. Im szybciej zauważymy pierwsze objawy kryzysu, tym większa szansa, że zatrzymamy go, zanim przerodzi się w nawrót.

2. CEL DO UZYSKANIA: WZMOCNIĘ UMIEJĘTNOŚCI POTRZEBNE DO TRZEŹWEGO ŻYCIA.

W trzeźwym życiu muszę nauczyć się nowych umiejętności, bo stare sposoby radzenia sobie doprowadziły mnie do uzależnienia. Dlatego zaplanuję konkretne działania: będę chodził na mitingi AA, grupy wsparcia oraz sesje terapeutyczne. Mogę założyć sobie, że przynajmniej raz lub dwa razy w tygodniu będę uczestniczył w mitingu albo grupie wsparcia, a jeżeli mam możliwość, będę kontynuował terapię indywidualną lub grupową. Jest to kluczowy element trzeźwienia, ponieważ inni ludzie mogą zobaczyć coś, czego ja sam jeszcze nie widzę. Mogą zauważyć, że zaczynam się izolować, kombinować, usprawiedliwiać, kłamać, bagatelizować zagrożenia albo wracać do starych mechanizmów. Sam mogę sobie wmawiać, że wszystko jest dobrze, a ktoś z grupy może mi powiedzieć wprost: „uważaj, bo idziesz w stronę nawrotu”.

Na mitingach i grupach odświeżam swoją wiedzę o uzależnieniu, mechanizmach iluzji i zaprzeczania, nawrotach, głodzie, wyzwalaczach i pracy nad emocjami. Mogę tam mówić o tym, co mnie boli, czego się boję, co mnie złości, co mnie kusi i z czym sobie nie radzę. Gromadzenie emocji w sobie jest niebezpieczne, bo niewypowiedziane napięcie zaczyna rosnąć i może szukać ujścia w nałogu. Dlatego moim konkretnym zadaniem będzie regularnie mówić o swoich emocjach, nie udawać silniejszego, niż jestem, prosić o pomoc i korzystać z doświadczenia innych osób trzeźwiejących.

Będę też ćwiczył asertywność, czyli odmawianie bez tłumaczenia się. Jeżeli ktoś zaproponuje mi alkohol, narkotyki, granie albo wejście w starą sytuację, mam powiedzieć jasno: „nie, nie piję”, „nie biorę”, „nie gram”, „to mi szkodzi”. To są konkretne umiejętności potrzebne do trzeźwego życia.

Aplikacja może być tutaj dodatkowym wsparciem, ponieważ posiada siatkę wsparcia, która pozwala szybko skontaktować się z najważniejszymi osobami w chwili kryzysu. Jest też czat społecznościowy, który daje możliwość kontaktu z innymi osobami będącymi w podobnej sytuacji. To ważne, bo w trzeźwieniu nie chodzi o samotną walkę, tylko o mądre korzystanie ze wsparcia, kiedy pojawia się napięcie, głód, lęk, złość albo zwątpienie.

3. CEL DO UZYSKANIA: ZADBAM O POPRAWĘ RELACJI W RODZINIE.

Prawda jest taka, że moje picie, zażywanie albo granie często niszczyło rodzinę. Powodowało konflikty, kłamstwa, napięcie, utratę zaufania, lęk, wstyd, rozczarowanie i rozpad więzi rodzinnych. Dlatego poprawa relacji w rodzinie nie może polegać tylko na obietnicach. Muszę stworzyć konkretny plan naprawczy. Po pierwsze, będę starał się rozmawiać z rodziną spokojnie i bez agresji. Nie będę przerywał, wybuchał ani obrażał się, kiedy bliscy powiedzą coś trudnego. Po drugie, będę dotrzymywał słowa. Jeżeli mówię, że wrócę o konkretnej godzinie, to wrócę o tej godzinie. Jeżeli obiecuję coś zrobić, zrobię to. Po trzecie, nie będę wymagał natychmiastowego zaufania, bo zaufanie odbudowuje się przez czyny, a nie przez deklaracje. Po czwarte, wezmę odpowiedzialność za krzywdy, które wyrządziłem, bez usprawiedliwiania się uzależnieniem.

Uzależnienie tłumaczy chorobę, ale nie zwalnia mnie z odpowiedzialności za naprawianie szkód. Po piąte, jeżeli rodzina będzie tego potrzebowała, mogę zaproponować wspólną rozmowę z terapeutą albo udział bliskich w spotkaniach dla rodzin osób uzależnionych. Moim konkretnym celem będzie poprawa codziennej komunikacji, odbudowanie zaufania, większa obecność w domu, szacunek wobec bliskich oraz stopniowe naprawianie tego, co zostało zniszczone. Muszę pamiętać, że rodzina może mieć żal i ma do tego prawo. Ja mam pokazywać zmianę codziennym zachowaniem.

W aplikacji „Grupa Wsparcia – Trzeźwość+” Roczny Program Zdrowienia obejmuje również pracę nad relacjami rodzinnymi. To ważne, bo trzeźwienie nie kończy się na samym zatrzymaniu uzależnienia. Trzeźwienie oznacza odbudowę życia, a rodzina bardzo często jest jednym z tych miejsc, gdzie najbardziej widać skutki choroby i gdzie potrzeba najwięcej cierpliwości, pokory oraz konsekwencji.

4. CEL DO UZYSKANIA: ZADBAM O SWOJE ZDROWIE.

Bardzo często przez używki nasze zdrowie mocno podupadło. Dotyczy to zarówno zdrowia psychicznego, jak i fizycznego. Kiedy piłem, zażywałem albo tkwiłem w nałogowych zachowaniach, często nie dbałem o siebie. Mogłem nie brać leków, które miałem zlecone, odkładać wizyty u lekarza, nie robić badań, źle się odżywiać, źle spać, zaniedbywać higienę, zęby i ogólną kondycję organizmu. Dlatego w pierwszym roku abstynencji muszę konkretnie zadbać o zdrowie. Powinienem umówić się do lekarza rodzinnego, zrobić podstawowe badania, sprawdzić stan wątroby, serca, ciśnienia, krwi, zębów i ogólnej kondycji. Jeżeli mam zalecone leki, będę je brał zgodnie z zaleceniami, a nie według własnego widzimisię.

Jeżeli mam problemy psychiczne, lęki, depresję, bezsenność albo silne napięcie, nie będę tego ukrywał, tylko skorzystam z pomocy psychiatry, psychologa albo terapeuty. Zdrowie psychiczne jest bardzo ważne, bo nieleczone problemy mogą zwiększać ryzyko nawrotu. Jak mówił mój terapeuta, często zdarza się, że gdy ktoś naprawdę trzeźwieje, pojawia mu się „drugi komplet uzębienia”, bo wreszcie zaczyna dbać o to, co przez lata zaniedbywał. Moim konkretnym planem będzie: regularny sen, regularne jedzenie, przyjmowanie leków, badania kontrolne, leczenie zębów, ruch fizyczny, ograniczenie stresu i reagowanie na objawy, zamiast ich lekceważenia.

W aplikacji pomocny może być dziennik uczuć, który pozwala lepiej rozumieć swoje emocje. Jeżeli codziennie zapisuję, co czuję, łatwiej mi zauważyć, kiedy jestem przeciążony, smutny, zły, rozdrażniony albo zagubiony. To bardzo ważne, bo emocje, których nie rozpoznajemy, często zaczynają kierować nami po cichu. A kiedy człowiek nie rozumie, co się z nim dzieje, łatwiej mu wrócić do starych sposobów ucieczki.

5. CEL DO UZYSKANIA: ZADBAM O SFERĘ ŻYCIA ZAWODOWEGO I WŁASNY ROZWÓJ.

Trzeźwienie to nie tylko odstawienie używek. To również budowanie nowego życia, a praca i rozwój są bardzo ważną częścią tego procesu. W moim przypadku zaplanowałem, że będę dążył do awansu i szkoleń. Udało się, bo miałem to zapisane, pilnowałem tego i w ciągu 3 miesięcy osiągnąłem to, co sobie założyłem. To pokazuje, że plan ma sens, jeżeli naprawdę chcemy go realizować.

W tej sferze muszę konkretnie określić, co chcę osiągnąć. Jeżeli pracuję, mogę zaplanować punktualność, sumienność, lepszą organizację, rozmowę z przełożonym o możliwościach rozwoju, udział w szkoleniu albo zdobycie nowych kwalifikacji. Jeżeli nie pracuję, mogę zaplanować napisanie CV, szukanie ofert pracy, rozmowy kwalifikacyjne, kontakt z urzędem pracy albo naukę konkretnego zawodu. Jeżeli uczę się albo chcę się rozwijać, mogę wyznaczyć sobie czas na czytanie, kursy, szkolenia, prawo jazdy, język obcy albo inne umiejętności.

Najważniejsze jest to, żeby nie stać w miejscu. Bezczynność, nuda i brak celu są niebezpieczne, bo wtedy człowiek zaczyna za dużo myśleć, wracać do przeszłości i szukać łatwych sposobów na poprawę nastroju. Moim konkretnym celem będzie rozwijać się krok po kroku, mieć obowiązki, realizować zadania i budować poczucie własnej wartości przez działanie.

W aplikacji znajduje się planer dnia, który pomaga uporządkować codzienność, ograniczyć chaos, nudę i bezczynność. To bardzo ważne, bo w pierwszym roku abstynencji nie można żyć przypadkiem. Dzień powinien mieć swój rytm: sen, jedzenie, praca, obowiązki, terapia, odpoczynek, kontakt z ludźmi i czas dla siebie. Planer może pomóc pilnować tego rytmu i nie dopuścić do sytuacji, w której pustka, nuda i brak celu zaczną pchać człowieka z powrotem w stare schematy.

6. CEL DO UZYSKANIA: ZADBAM O MÓJ ROZWÓJ DUCHOWY.

Rozwój duchowy nie oznacza tylko tego, że mamy co niedzielę chodzić do kościoła. Dla jednych może to być wiara i modlitwa, dla innych refleksja, kontakt z naturą, czytanie, rozmowy, medytacja, wartości, wdzięczność i praca nad własnym charakterem. Chodzi przede wszystkim o to, żeby nie tkwić w jednym miejscu i nie żyć tylko z dnia na dzień bez sensu.

Kiedy piliśmy, zażywaliśmy albo tkwiliśmy w uzależnieniu, często zaniedbywaliśmy tę sferę życia. Liczył się nałóg, ucieczka, szybka ulga i chwilowe odcięcie od problemów. Teraz mam szansę wrócić do rzeczy, które kiedyś dawały mi radość i spokój. Mogę zaplanować czytanie książek, chodzenie raz w miesiącu do kina, regularne spotkania z wartościowymi ludźmi, spacery, rozmowy, modlitwę, medytację, udział w grupach, powrót do zainteresowań albo uczenie się wdzięczności za małe rzeczy.

Rozwój duchowy to także praca nad pokorą, uczciwością, cierpliwością i odpowiedzialnością. Moim konkretnym celem będzie zatrzymywać się nad sobą i pytać: czy żyję uczciwie, czy nie oszukuję siebie, czy nie wracam do starych schematów, czy robię coś dobrego dla siebie i innych. To pomaga utrzymać wewnętrzny porządek.

W aplikacji znajduje się dziennik wdzięczności, który może pomagać w codziennym zatrzymaniu się i zauważeniu tego, co dobre, ważne i budujące. Osoba uzależniona bardzo często widzi głównie problemy, winę, lęk, wstyd i straty. Dziennik wdzięczności uczy innego spojrzenia: pokazuje, że nawet w trudnym dniu można znaleźć coś, co daje siłę, sens i motywację do dalszego trzeźwienia.

7. CEL DO UZYSKANIA: ZADBAM O MÓJ RELAKS I WYPOCZYNEK.

Wypoczynek jest bardzo ważny w naszej chorobie, bo przemęczenie jest jednym z elementów HALT. Kiedy jestem zmęczony, łatwiej pojawia się złość, rezygnacja, rozdrażnienie, poczucie bezsensu i myśli typu: „mam dość”, „należy mi się coś”, „muszę się jakoś rozluźnić”. Wtedy do głosu może dojść nałóg. Mogę zacząć przypominać sobie, że kiedyś po pracy piłem piwo na rozluźnienie, brałem coś na odcięcie się od problemów albo grałem, żeby nie myśleć. To jest bardzo zgubne.

Dlatego muszę nauczyć się odpoczywać w zdrowy sposób. Konkretnie mogę zaplanować stałe godziny snu, spokojne wieczory, spacery, sport, rower, siłownię, film, książkę, muzykę, wyjazd, wakacje, weekend bez chaosu albo czas tylko dla siebie. Odpoczynek nie może być przypadkowy dopiero wtedy, gdy już padam z nóg. Musi być wpisany w moje życie. Jeżeli wiem, że mam ciężki tydzień, powinienem zaplanować regenerację. Jeżeli czuję przemęczenie, muszę zwolnić, a nie udawać bohatera. Moim konkretnym celem będzie tak organizować dzień i tydzień, żeby mieć czas na obowiązki, terapię, rodzinę, pracę, ale też na odpoczynek. Trzeźwy człowiek musi umieć pracować, ale musi też umieć odpoczywać.

Tutaj również przydaje się planer dnia w aplikacji. Dzięki niemu można zaplanować nie tylko obowiązki, ale też odpoczynek. To ważne, bo wiele osób uzależnionych po odstawieniu używek wpada w drugą skrajność – chce wszystko nadrobić natychmiast, pracuje ponad siły, bierze na siebie za dużo, a potem przychodzi zmęczenie, złość i kryzys. Plan dnia powinien być rozsądny, realny i zdrowy.

8. CEL DO UZYSKANIA: ZADBAM O MOJE ŻYCIE TOWARZYSKIE.

Życie towarzyskie w pierwszym roku abstynencji trzeba bardzo mądrze poukładać. Nie mogę spotykać się z każdym tylko dlatego, że kogoś znam od lat. Muszę rozróżnić, które relacje mnie wzmacniają, a które ciągną mnie z powrotem w uzależnienie. Jeżeli ktoś namawia mnie do picia, śmieje się z mojej abstynencji, proponuje narkotyki, hazard albo stare imprezy, to taka znajomość jest dla mnie zagrożeniem.

W pierwszym roku powinienem szczególnie trzymać się ludzi trzeźwych, wspierających i rozumiejących moje zdrowienie. Mogę planować spotkania ze znajomymi, ale najlepiej w miejscach bezpiecznych: kawa, spacer, kino, sport, wyjazdy trzeźwościowe, biwaki, imprezy trzeźwościowe, mitingi, grupy wsparcia. Chodzi przede wszystkim o to, żeby się nie izolować, bo izolacja jest dla nas bardzo niekorzystna. Samotność może powodować czarne myśli, nakręcanie się, poczucie odrzucenia i powrót do starych schematów.

Jednak kontakty z ludźmi muszą być mądre. Moim konkretnym celem będzie utrzymywać regularny kontakt z osobami, które wspierają moje trzeźwienie, unikać toksycznego towarzystwa, nie chodzić w miejsca związane z nałogiem i budować nowe relacje oparte na szczerości, bezpieczeństwie i szacunku.

W aplikacji „Grupa Wsparcia – Trzeźwość+” ważnym elementem jest czat społecznościowy. Dzięki niemu osoba trzeźwiejąca może mieć kontakt z innymi ludźmi, którzy rozumieją, czym jest uzależnienie, głód, kryzys, samotność i codzienna walka o trzeźwość. Czasami jedna rozmowa może zatrzymać człowieka przed złą decyzją. Czasami wystarczy napisać, że jest ciężko, żeby ktoś odpowiedział: „nie jesteś sam, wytrzymaj, zadzwoń, idź na miting, nie wracaj do starego życia”.

9. CEL DO UZYSKANIA: UPORZĄDKUJĘ MOJĄ SYTUACJĘ PRAWNĄ.

Często zdarza się, że osoby uzależnione mają poważne konflikty prawne. Mogły stracić dzieci, prawo jazdy, mieć długi, sprawy sądowe, kuratora, komornika, zaległości alimentacyjne, mandaty, wyroki albo inne konsekwencje wcześniejszego życia. Uciekanie od tych spraw tylko zwiększa stres, a stres może zagrażać abstynencji. Dlatego muszę opracować konkretny plan naprawczy i się go trzymać.

Po pierwsze, powinienem wypisać wszystkie sprawy, które wymagają uporządkowania. Po drugie, sprawdzić terminy, pisma, zobowiązania, długi i obowiązki. Po trzecie, ustalić, co mogę załatwić od razu, a co wymaga pomocy prawnika, kuratora, terapeuty albo innej zaufanej osoby. Po czwarte, nie unikać odbierania korespondencji, telefonów i wezwań, bo unikanie tylko pogarsza sytuację. Jeżeli mam długi, powinienem ustalić realny plan spłaty. Jeżeli mam sprawę o prawo jazdy, dzieci, alimenty albo inne zobowiązania, muszę podejść do tego odpowiedzialnie.

Moim konkretnym celem będzie przestać uciekać od konsekwencji i stopniowo naprawiać swoją sytuację. Uporządkowanie spraw prawnych daje spokój, zmniejsza lęk i pozwala skupić się na trzeźwieniu. W tym też może pomagać planowanie codzienności, zapisywanie zadań i pilnowanie terminów. Jeżeli mam wszystko tylko w głowie, łatwo coś pominąć. Jeżeli mam plan, listę i konkretne kroki, łatwiej działać.

Aplikacja „Grupa Wsparcia – Trzeźwość+” jako narzędzie codziennego wsparcia

Właśnie dlatego stworzyłem aplikację „Grupa Wsparcia – Trzeźwość+”. Chciałem, aby osoba trzeźwiejąca miała w jednym miejscu konkretne narzędzia do pracy nad sobą, a nie tylko ogólne hasła i dobre rady. Aplikacja ma pomagać w utrzymaniu trzeźwości każdego dnia, szczególnie wtedy, gdy człowiek wychodzi z terapii i zaczyna mierzyć się z normalnym życiem, obowiązkami, emocjami, rodziną, pracą, samotnością, zmęczeniem i pokusami.

W aplikacji znajduje się Roczny Program Zdrowienia, planer dnia, siatka wsparcia, kalendarz dni trzeźwości, dziennik uczuć, dziennik wdzięczności, czat społecznościowy oraz tabela głodu z 21 sygnałami ostrzegawczymi nawrotu. To nie jest zwykła aplikacja motywacyjna. To praktyczne narzędzie, które ma pomagać człowiekowi obserwować siebie, planować dzień, zapisywać emocje, rozpoznawać zagrożenia, kontaktować się z ludźmi i pracować nad najważniejszymi obszarami życia.

Trzeźwość to nie jest tylko odstawienie alkoholu, narkotyków, hazardu czy innych nałogowych zachowań. To zmiana sposobu myślenia, reagowania, przeżywania emocji i organizowania codzienności. To nauka życia od nowa. Dlatego aplikacja ma wspierać nie tylko samą abstynencję, ale również rozwój osobisty, odbudowę relacji rodzinnych, troskę o zdrowie, życie zawodowe, rozwój duchowy, odpoczynek, życie towarzyskie oraz porządkowanie spraw codziennych i formalnych.

Aplikacja powstała z doświadczenia, z potrzeby serca i z myślą o realnej pomocy. Chciałem stworzyć coś, co będzie dostępne zawsze wtedy, gdy człowiek tego potrzebuje – rano, wieczorem, po pracy, w kryzysie, w samotności, po trudnej rozmowie, po pojawieniu się głodu albo wtedy, gdy trzeba po prostu zaplanować kolejny trzeźwy dzień. Bo czasami właśnie taki mały krok, zapisanie emocji, kontakt z kimś ze wsparcia albo przypomnienie sobie własnego planu może pomóc nie wrócić do starego życia.

Podsumowanie

Tak jak w rocznym programie mieliśmy zapisaną taką maksymę: „Będąc świadomym, że to, czy dzień dzisiejszy przeżyję trzeźwo i godnie, przede wszystkim zależy ode mnie, biorę pełną odpowiedzialność za realizację mojego Rocznego Programu Zdrowienia”.

Dla mnie oznacza to jedno: nikt za mnie nie wytrzeźwieje. Mogę dostać pomoc, mogę mieć terapeutę, grupę, rodzinę, aplikację i ludzi, którzy mnie wspierają, ale decyzje każdego dnia należą do mnie. To ode mnie zależy, czy będę szukał sposobów, czy powodów. Mogę szukać wymówek: że mam zły dzień, że ktoś mnie zdenerwował, że jestem zmęczony, że inni mnie nie rozumieją. Mogę też szukać sposobów: zadzwonić do kogoś, pójść na miting, porozmawiać z terapeutą, odpocząć, zjeść, wyjść na spacer, zapisać swoje emocje, otworzyć aplikację, sprawdzić swój plan i zatrzymać nawrót na początku.

Trzeźwienie nie zaczyna się tylko od samego niepicia, niezażywania czy niegrania. To dopiero początek. Prawdziwe trzeźwienie to codzienna praca nad sobą, nad emocjami, charakterem, relacjami, zdrowiem, odpowiedzialnością i własnym rozwojem. Pierwszy rok abstynencji jest fundamentem. Jeżeli dobrze go przepracuję, dam sobie szansę na nowe życie. Nie muszę być idealny, ale muszę być uczciwy, konsekwentny i gotowy do działania każdego dnia.

Pogody ducha.