Picie alkoholu na smutek i złość – czy to niebezpieczny schemat?

Sięganie po alkohol wtedy, gdy pojawia się smutek, złość, stres czy samotność, zwiększa ryzyko rozwoju uzależnienia. Problem nie polega wyłącznie na ilości wypijanego alkoholu, ale również na tym, jaką funkcję zaczyna on pełnić.

Jeżeli po trudnym dniu pojawia się myśl: „napiję się i będzie mi lepiej”, mózg szybko uczy się tego połączenia. Alkohol rzeczywiście może na krótko zmniejszyć napięcie i stłumić przykre emocje. Nie rozwiązuje jednak ich przyczyny. Z czasem może powstać prosty mechanizm: trudna emocja – alkohol – chwilowa ulga.

Im częściej jest on powtarzany, tym łatwiej alkohol staje się podstawowym sposobem radzenia sobie z napięciem. Człowiek coraz rzadziej szuka innych metod uspokojenia się, rozmowy z kimś, odpoczynku czy rozwiązania konkretnego problemu. Może też zauważyć, że do osiągnięcia podobnego efektu potrzebuje większej ilości alkoholu.

Szczególnie niepokojące jest picie w samotności, planowanie alkoholu już w czasie stresującego dnia, poczucie, że „muszę się napić, żeby się uspokoić”, albo trudność w przeżyciu przykrych emocji bez alkoholu.

Nie oznacza to automatycznie, że osoba, która kilka razy napiła się po ciężkim dniu, jest uzależniona. Jeżeli jednak alkohol regularnie staje się lekarstwem na emocje, warto potraktować to jako sygnał ostrzegawczy. Dobrze zacząć od prostego pytania: „Co robię ze smutkiem, złością albo stresem, kiedy nie mogę się napić?” Jeżeli trudno znaleźć inną odpowiedź niż alkohol, warto przyjrzeć się temu bliżej.