Czy picie alkoholu na sen może prowadzić do uzależnienia?

Tak. Regularne używanie alkoholu jako „środka na sen” może zwiększać ryzyko uzależnienia — zwłaszcza gdy z czasem pojawia się poczucie, że bez alkoholu nie da się już zasnąć.

Alkohol rzeczywiście może skrócić czas zasypiania, ale nie jest dobrym lekiem nasennym. Sen po alkoholu jest zwykle gorszej jakości: częściej dochodzi do wybudzeń, sen staje się płytszy, a druga część nocy może być niespokojna. Organizm dodatkowo przyzwyczaja się do działania alkoholu, więc z czasem ta sama ilość przestaje wystarczać i człowiek może zacząć zwiększać dawkę.

W Twoim opisie ważniejsze od samego wieczornego picia jest to, że bez kilku drinków coraz trudniej Ci się wyciszyć i zasnąć. Może to oznaczać, że powstało już silne skojarzenie: „alkohol = sen”. Wtedy człowiek nie sięga po alkohol dla smaku czy towarzystwa, ale zaczyna go potrzebować do wykonania zwykłej czynności fizjologicznej. To jest sygnał, którego nie warto bagatelizować.

Powstaje też błędne koło. Wieczorem pojawia się napięcie lub bezsenność, więc człowiek pije. Alkohol pomaga zasnąć, ale pogarsza jakość snu. Następnego dnia jest większe zmęczenie i rozdrażnienie, a wieczorem znów pojawia się potrzeba „wyłączenia głowy”. Z czasem alkohol zaczyna pełnić funkcję leku, mimo że w dłuższej perspektywie może właśnie podtrzymywać problem ze snem.

Warto przyjrzeć się przede wszystkim temu, ile pijesz, jak często i co dzieje się, kiedy próbujesz zasnąć bez alkoholu. Jeśli pojawiają się drżenia, silne pocenie, kołatanie serca, duży niepokój, nudności albo inne wyraźne objawy po odstawieniu, nie należy eksperymentować z nagłym odstawieniem samemu — wtedy dobrze skonsultować się z lekarzem.

Jeżeli problemem jest przede wszystkim bezsenność, warto leczyć właśnie ją, zamiast „leczyć” ją alkoholem. Pomóc może rozmowa z lekarzem oraz terapia bezsenności, szczególnie CBT-I. A jeśli zauważasz już utratę kontroli nad piciem, dobrym krokiem będzie również konsultacja z terapeutą uzależnień.