Czy trzeba być „na dnie”, żeby zgłosić się na terapię uzależnień?

Nie trzeba być „na dnie”, żeby zgłosić się na terapię. Wręcz przeciwnie — im wcześniej zauważasz utratę kontroli, tym lepiej.

To, że nadal masz pracę, rodzinę i funkcjonujesz na co dzień, nie oznacza, że problem jest mały. W uzależnieniu ważniejsze od tego, ile ktoś już stracił, jest to, czy alkohol zaczyna przejmować kontrolę nad zachowaniem. Jeśli coraz częściej pijesz więcej, niż planowałeś, trudno Ci przerwać, wracają myśli o alkoholu albo zdarzają się sytuacje, których później żałujesz, to są wystarczające powody, żeby poszukać pomocy.

Mit „dna” bywa bardzo szkodliwy, bo podpowiada człowiekowi: „jeszcze nie jest ze mną tak źle”. A potem granica przesuwa się coraz dalej. Najpierw człowiek mówi: „nie piję codziennie”, później: „nie straciłem pracy”, potem: „przecież mam jeszcze rodzinę”. Tymczasem problem może się rozwijać przez lata.

Terapia nie jest tylko dla osób z bardzo zaawansowanym uzależnieniem. Może pomóc również wtedy, gdy dopiero widzisz pierwsze poważne sygnały. Można wtedy spokojnie przyjrzeć się swojemu piciu, mechanizmom utraty kontroli, sytuacjom wyzwalającym i temu, czy potrzebna jest abstynencja, ograniczenie picia czy pełniejsze leczenie.

Samo pytanie: „coraz częściej nie potrafię kontrolować alkoholu” jest już wystarczającym powodem, żeby umówić się na konsultację. Nie trzeba czekać, aż wydarzy się coś dramatycznego. W leczeniu uzależnień naprawdę lepiej przyjść za wcześnie niż za późno.