Dlaczego po kilku miesiącach trzeźwości zapominam o skutkach picia?

To bardzo częste. Po kilku miesiącach trzeźwości ból związany z piciem przestaje być tak świeży, a umysł zaczyna wygładzać wspomnienia. Kłótnie, wstyd, lęk i chaos tracą swoją emocjonalną siłę, natomiast łatwiej przypomnieć sobie chwile, w których alkohol dawał ulgę, rozluźnienie albo poczucie dobrej zabawy.

W terapii często mówi się o idealizowaniu picia albo „pamięci euforycznej”. Człowiek zaczyna pamiętać pierwsze drinki, atmosferę i ulgę, a dużo słabiej pamięta koniec wieczoru, kaca, poczucie winy czy obietnicę: „już nigdy więcej”. To może uruchamiać myśli: „może przesadzałem”, „teraz umiałbym pić normalnie”, „przecież nie było aż tak źle”.

Jest jeszcze drugi mechanizm. Kiedy życie na trzeźwo zaczyna się układać, skutki picia znikają z codzienności. Nie ma awantur, kaca czy problemów następnego dnia, więc mózg może błędnie wyciągnąć wniosek: „skoro teraz wszystko jest dobrze, to problem chyba nie był taki poważny”. Tymczasem często jest odwrotnie — jest lepiej właśnie dlatego, że przestałeś pić.

Dlatego warto mieć coś bardziej trwałego niż sama pamięć. Niektórzy zapisują sobie bardzo konkretnie, jak wyglądały ostatnie miesiące picia: co alkohol zabrał, jakie były konsekwencje, czego się wstydzili, czego bali się następnego dnia i dlaczego zdecydowali się przestać. Nie po to, żeby się karać, tylko żeby w chwili zwątpienia nie polegać wyłącznie na pamięci, która z czasem potrafi selekcjonować fakty.

Jeżeli zaczynasz myśleć: „może jednak nie było tak źle”, warto zadać sobie inne pytanie: „co sprawiło, że wtedy uznałem, że muszę przestać pić?” Odpowiedź na to pytanie zwykle jest bardziej uczciwa niż nostalgiczne wspomnienie alkoholu po kilku miesiącach abstynencji.