Jak wygląda pierwsza wizyta u terapeuty uzależnień?

Pierwsza wizyta zwykle wygląda spokojniej, niż człowiek sobie wcześniej wyobraża. Nie musisz od razu opowiadać wszystkiego ani zdawać „egzaminu z własnych błędów”. Terapeuta przede wszystkim próbuje zrozumieć, jak wygląda Twoje picie i czego obecnie potrzebujesz.

Najczęściej rozmowa dotyczy tego, jak często pijesz, w jakich ilościach, czy zdarzają się ciągi, utrata kontroli, zaniki pamięci, objawy po odstawieniu, problemy w pracy lub relacjach oraz wcześniejsze próby ograniczania albo abstynencji. Może też paść pytanie o inne substancje, leki, sen, nastrój i aktualną sytuację życiową. Chodzi o ocenę problemu i dobranie pomocy, a nie o ocenianie Ciebie jako człowieka.

Jeżeli wstydzisz się konkretnych sytuacji po alkoholu, możesz powiedzieć dokładnie to: „Wiem, że robiłem po alkoholu rzeczy, o których trudno mi mówić i bardzo się tego wstydzę.” To już jest ważna informacja. Nie musisz zaczynać od najbardziej bolesnych szczegółów. Do nich można wrócić później, kiedy pojawi się większe zaufanie.

Na pierwszym spotkaniu specjalista może też:

• zapytać, czego oczekujesz od terapii i czy chcesz przestać pić całkowicie;
• ocenić, czy odstawienie alkoholu może wymagać konsultacji lekarskiej lub detoksykacji;
• zaproponować terapię indywidualną, grupową albo inną formę leczenia;
• ustalić kolejne spotkanie i pierwsze konkretne cele.

Warto mówić możliwie uczciwie o ilości alkoholu i sposobie picia. Terapeuta nie potrzebuje „ładniejszej wersji” historii — od prawdziwego obrazu zależy, czy pomoc będzie dobrze dobrana. Jednocześnie pierwsza rozmowa nie musi rozwiązać wszystkiego. Jej zadaniem jest przede wszystkim ustalić, co się dzieje i od czego najlepiej zacząć.

I jeszcze jedna rzecz, która często pomaga przed wejściem do gabinetu: terapeuci uzależnień regularnie słyszą o blackoutach, kłamstwach, konfliktach, utracie kontroli, wstydzie czy zachowaniach, których ludzie później żałują. To nie są dla nich tematy niezwykłe. Dla Ciebie mogą być bardzo ciężkie — i właśnie dlatego warto je wnosić do terapii stopniowo, w swoim tempie.